วันแรกของวันที่เหลือ . . .

มันไม่ใช่ที่เราแล้วหว่ะ

นั่งเปิด Hi5 ห้อง 6/4 ดู แวะไปเม้นท์ให้เพื่อน ๆ
อยู่ดี ๆ ก็น้ำตาจะไหลว่ะ เกิดความรู้สึกคิดถึงรุนแรง
คิดถึงจนหวิว ๆ ขึ้นมาในใจ ภาพเก่า ๆ ที่พวกเรา
ทำอะไร ๆ ด้วยกันมันผุดขึ้นมาในหัวเต็มไปหมด

ตอนจะจบ ม.6 เราอยากให้ช่วงเวลานี้มันผ่านไปมาก
มันเครียดเหลือเกิน งานก็เยอะ กิจกรรมก็ยังจะมีมาให้ทำ
ไหนจะลีลาสอีก(ปัญหาใหญ่ของชีวิตกุ - -")
เตรียมสอบ อ่านไม่ทัน กังวลสารพัดสิ่งอย่างรอบตัว

ตอนนั้นเราอยู่ในภาวะคิดถึงแต่ตัวเอง
คิดแต่ว่าอยากจะสอบติดในสิ่งที่หวังไว้
เราก็เลยใช้เวลากับเพื่อนน้อยเหลือเกิน

พออยู่ด้วยกันไปนาน ๆ เราก็เริ่มแยกไม่ออก
ระหว่างความรู้สึกผูกพันกับความเคยชิน
แต่ตอนนี้เรารู้แล้วแหละว่ามันไม่ใช่แค่ความเคยชิน
เฮ้อ . . . คิดถึงฉิบหายเลยจ้า สวัสดีจ้า

กลับไปโรงเรียน ไปรับทุน มีเรากับใหม่ได้ 2 คน
อาจารย์โทรมาตอน 6 โมงเช้า เอ่อ บอกช้าไปไหม
มีเรียน Econ ด้วยไงตอน 9 โมง แต่ช่างเถอะ

กลับไปแล้วก็แอบรู้สึกว่า มันไม่ใช่ที่ของเราอีกแล้ว
ไม่กล้าแม้แต่จะไปนั่งกินข้าวคนเดียว เขิน ~

แวะไปตัดผมร้านป้าลั้ง กุ้งยังหลับอยู่ ท่าใหญ่มาก 55
อยากตัดเล่น ๆ ไม่มีอะไรทำ ออกมาสก๊อยได้อีก เอิ๊ก ๆ
เสียงตอบรับออกมาประมาณนี้ "เหมือนทอม" "หล่อ"
"แว้น" "สก๊อย" ง่ะ !! ออกจะสวยหวาน (>_<")

<< หมุน ๆ >''